Z punktu widzenia medycyny naturalnej zioła to najstarszy środek leczniczy, który jest nie tylko skuteczny, ale również nie powoduje skutków ubocznych, o ile jest odpowiednio stosowany. Niektóre zioła nie są polecane przy pewnych przypadłościach lub podczas zażywania niektórych leków, gdyż wchodzą z nimi w interakcje, ale grupa przeciwwskazań do zażywania ziól leczniczych jest naprawdę niewielka.

Zioła w medycynie naturalnej stosowane są od najdawniejszych czasów. Już we wczesnej starożytności stosowano je w celu leczenia lub łagodzenia bardzo wielu dolegliwości. Ziołami uzdrawiali nie tylko starożytni Chińczycy, ale też Egipcjanie, Sumerowie, Grecy i Rzymianie. W czasach nowożytnicy zioła w medycynie naturalnej rozpropagował Paracelsus, uważany za praojca współczesnego aptekarstwa. Dokonał on klasyfikacji ziół ze względu na ich przydatność w leczeniu konkretnych przypadłości. Współczesne ziołolecznictwo czerpie z dawnych odkryć – częstokroć zioła wykorzystywane są zamiast farmaceutyków albo jako środki wspomagające leczenie farmaceutyczne. Co prawda wraz z rozwojem medycyny konwencjonalnej tradycyjne metody leczenia straciły na popularności (od kiedy w XIX wieku zaczęto produkować lekarstwa syntetyczne, uzyskiwane w warunkach laboratoryjnych), niemniej jednak od kilku lat można zaobserwować wzrost zainteresowania ziołami wykorzystywanymi w medycynie naturalnej.

Zioła mogą być przyjmowane w rożnych postaciach – jako susz, napar, odwar, nalewka, olejek czy kompres ziołowy. W medycynie naturalnej zioła wykorzystywane są w czystej postaci, jednak niektóre z roślin leczniczych są stosowane również w farmakologii jako dodatki do leków. Wiele ziól wykorzystywanych w medycynie naturalnej nie znajduje innego zastosowania – są to rośliny zawierające pewną dawkę substancji toksycznych, jak np. lulek czarny, ciemierzyca czy bieluń. Znacznie więcej roślin leczniczych jest stosowanych również w innych dziedzinach, np. w kosmetologii i przemyśle spożywczym.

Zobacz również: Ziołolecznictwo